Raadsleden aan tafel

Dinsdagavond. Het is tropisch warm. Compleet met een tropische bui. Zeventig mensen verzamelen zich bij ACT in Arnhem voor de Raadsleden bijeenkomst. Wat ooit begonnen is als een vergadering met 15 coalitie partners is inmiddels een ontmoeting waar verbindingen door heel Arnhem worden gelegd. We luisteren naar ‘pitches’ . Verhalen over dat het WEL kan. Jongeren die vertellen hoe ze zijn gekomen waar ze nu staan. Als enige van je elf broertjes en zusjes op het gymnasium bijvoorbeeld. En als jongeman uit Presikhaaf aan tafel met de minister als partner in de gelijke kansen alliantie.

We eten hapjes van SamaSama. En we tafelen verder.De achterdeur samen met de voordeur. Kaylee, Tristan en Serjana aan tafel met Hans de wethouder. En Jan Bart die deze raadsleden sessies altijd zo eigengereid en verbindend vormgeeft. Om hen heen gonst het ook aan de andere tafels. Hoe het beter kan, hoe goed het gaat. Waar mensen elkaar vinden. Wat we anders zouden willen. Waar we over dromen en waar we naar verlangen.

Het verlangen naar nieuwe taal bijvoorbeeld. Want als DE DOELGROEP ook in DA house aan tafel zit. Dan voelt het vreemd om woorden te gebruiken als DIE kinderen en DEZE gezinnen en ZO’N thuissituatie en MEN en ZIJ. Praten over jongeren wordt praten met elkaar over mensen. Wij zijn samen Arnhem wordt steeds minder Hullie en steeds meer samen wij.

Hoe WIJ ervoor kunnen zorgen dat bureaucratie vermindert. Want als je de regels volgt doe je niks fout. Maar de vraag is soms ook of je goed doet. Principe gedreven in plaats van regel gestuurd. Dat is ook het vuur dat in het JeugdManifest Arnhem brandt. En gewoon korte lijntjes. Mens tot mens. Iedereen wil dat. Voordeur en achterdeur.

Inspirerende voorbeelden. Jongeren werken in eigen regie met jongeren. Eigen ondernemerschap. De huiswerkbegeleiding van Presikhaaf University, de one on one ondersteuning van AM Support. Sporten in de wijk. De vraag naar kunst. Zou de weekendschool ook gewoon door de week kunnen misschien….

Kansen gelijkheid en Achterstanden beleid

Soms worden we zo door de woorden verblind dat we het mooie van wijken en mensen niet meer zien. Dat we onvoldoende zien welk talent en potentieel er wel aanwezig is. Gewoon midden in al dat niet. Soms is er niets anders voor nodig dan je even om te draaien. Zoals Hanno ons liet voelen en zien. Je perspectief kan zo maar anders zijn. En daarmee ook de werkelijkheid.

Gisteren voelden we even dat  ‘daar’ ook ‘hier’ kan zijn. Dat zij wij zijn en wij zij en we zo wederzijds iets te leren hebben.  Voordeur en Achterdeur. Oud en Jong.

Omdat we immers allemaal samen Arnhem zijn. We verheugen ons op 13 november en vieren tussen door nog even een ander feestje 😉